In april 2007 is de parlementaire onderzoekscommissie onderwijsvernieuwing in het leven geroepen. Tot centrale taak is gesteld om een oordeel te vellen over de onderwijsvernieuwingen van de afgelopen 15 jaar. Deze commissie richt zich in haar onderzoek op vier deelgebieden: de basisvorming, de tweede fase, het VMBO en ‘het nieuwe leren’. Daarnaast zijn vier deelstudies gestart door het SCP, de Erasmus Universiteit Rotterdam, de Algemene Rekenkamer en het ROA[1].
In hoeverre richt deze onderzoekscommissie zich op verbetering in de (nabije) toekomst? In de vele beleidsanalyses binnen dit onderzoek wordt geen rekening gehouden met het acute karakter van de gewenste en benodigde verandering. De student heeft niets aan de analyses met betrekking tot parlementaire achtergronden en relatiestudies tussen onderwijsvernieuwingen. De studenten beseffen als beste dat vernieuwing noodzakelijk is, maar zien en ondervinden dat leraren en schoolbestuur geen concreet en eenduidig beeld hebben van wat deze vernieuwing precies inhoudt; dit besef vormde ook de aanleiding voor deze studenten en scholieren om de noodklok te luiden bij het kabinet.
Moet de stap naar ‘het nieuwe leren’ worden doorgezet? Ja. De informatisering, automatisering en individualisering van de maatschappij is de dagelijkse realiteit voor jeugd. Dit beïnvloedt zonder meer de wijze waarop en de snelheid waarmee zij informatie tot zich nemen, en dus de manier waarop zij leren. Om de jeugd in onze samenleving te blijven ontwikkelen is het daarom noodzakelijk dat scholen op zoek gaan naar werkwijzen en hulpmiddelen die aansluiten bij deze veranderende manier van informatieverwerking.
Kan deze stap naar ‘het nieuwe leren’ worden gezet? Blijkbaar nog niet zonder verfijning van de definitie van het begrip. Dit betekent terug naar de fase van beeldvorming. Zo blijft de vraag welke aspecten hier deel uitmaken van het nieuwe leren, wat op zijn beurt weer vele vragen oproept. Wat zijn de maatschappelijke parameters, variabelen, trends en ontwikkelingen om rekening mee te houden? Op welke punten dienen bestaande onderwijsmethoden te worden aangepast om beter te passen bij de moderne informatiemaatschappij? Veel vragen met een hoge mate van complexiteit, die toch allemaal een antwoord verdienen. Want alleen door inhoud te geven aan ‘het nieuwe leren’ kan vooruitgang in het onderwijs worden gerealiseerd.
Met die insteek prikkelde Kamerlid Dibi (GroenLinks) naar mijn inzicht het parlement om te komen tot een gedegen onderzoek naar de gevolgen van het nieuwe leren. Het is alleen jammer dat deze commissie zich niet richt op inhoud en richting voor de toekomst, maar op wat er mis ging in de afgelopen 15 jaar. Is die informatie dan aan de rijksoverheid voorbij gesneld? Dames en heren parlementariërs, let toch op, dat is toch niet van deze tijd?!
[1] Zie http://www.tweedekamer.nl/kamerleden/commissies/CTCO/sub/index.jsp#TitleLink1 voor een nadere toelichting van de deelonderzoeken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten